Persmededelingen Groen!

De veiligheidsopmerkingen bij Belgoprocess zijn niet nieuw. “Belgoprocess heeft na de veiligheidsaudit vorig jaar een actieplan moeten opstellen. De implementatie van dat actieplan verloopt veel te traag. De extra inspectie door het FANC is een goede zaak, maar nu moet minister Milquet Belgoprocess heel duidelijk maken dat qua nucleaire veiligheid alleen het beste goed genoeg is,” aldus Calvo.

Hoewel Belgoprocess de opmerkingen van het FANC alweer lijkt te relativeren, is het voor Groen duidelijk dat het FANC zeer fundamentele verbeteringen suggereert. Het veiligheidsrapport wijst op verouderde gebouwen, gedegradeerde vaten en containers en een gebrekkig beleid inzake brandveiligheid. Algemeen stelt het FANC vast dat noodzakelijke verbeteringsmaatregelen niet snel genoeg worden gerealiseerd.

“Na de tweede gele kaart op korte tijd voor Belgoprocess moet ook de minister en de regering haar verantwoordelijkheid opnemen. Over belangrijke taak van Belgoprocess is er geen discussie. Zij moeten zorgen voor veilige verwerking van kernafval. Maar dan moeten ze wel eindelijk gaan beseffen dat nucleaire veiligheid geen nonchalance of vertraging duldt. Als Belgoprocess het signaal nu niet begrepen heeft, zal dat nooit gebeuren,” meent Calvo.

Calvo zal minister Milquet volgende week opnieuw vragen stellen over de FLITS-inspectie. Tijdens zijn eerdere vraag deze maand over de controle vroeg Calvo al aan Milquet om voortaan ook onaangekondigde controles te organiseren met het FANC. De FLITS-inspectie bij Belgoprocess was immers 48 uur op voorhand aangekondigd. “Om een nog beter zicht te krijgen op de veiligheidssituatie in de praktijk moet het FANC ook af en toe exploitanten bezoeken zonder hen daar eerst in te lichten,” besluit Calvo.

Meer info: Het volledige rapport vindt u hier.

Kristof Calvo
Kamerlid Groen

“Het gaat er niet alleen om het goede voorbeeld te geven,” stelt volksvertegenwoordiger Eva Brems, “Internationaal is ons land ook verplicht te zorgen voor een betere vertegenwoordiging van vrouwen in hogere functies. Quota zijn daartoe een middel dat zijn efficiëntie bewezen heeft.”

Volksvertegenwoordiger Weyts stelt dat quota vernederend zijn voor vrouwen. Brems: “Niet de quota zijn vernederend maar wel het discours van Weyts. Hij gaat ervan uit dat door quota mensen met minder capaciteiten aangeworven zullen worden, terwijl de waarheid net het omgekeerde is: door het glazen plafond krijgen vrouwen met zeer goede capaciteiten niet de kans om het waar te maken op topniveau.”

"De provisies voor ontmanteling en beheer van nucleair afval zijn te belangrijk om spelletjes over te spelen. Electrabel vecht een oorlogje uit tegen de toekomst en tegen de collectiviteit en dat alleen maar voor het eigen profijt. De regering, die Electrabel maar geen substantiële nucleaire taks durft op te leggen, moet nu maar eens een vuist durven maken," meent Calvo.

NIRAS waarschuwt dat de provisies aangelegd door de nucleaire producten onvoldoende zullen zijn, maar toch willen de producten minder bijdragen. Als de nucleaire producenten hun slag thuis halen, dreigt de samenleving opgezadeld te worden met een bijkomende nucleaire factuur van 231 miljoen euro. "Onze consumenten dreigen dan een derde keer gerold te worden. Na de hoge energiefacturen en het verlies aan inkomsten door de te lage nucleaire taks zou men dan nog eens extra moeten bijdragen aan de opkuis van het nucleair avontuur," aldus Calvo.

De afval- en ontmantelingsfactuur komt bovenop de nucleaire woekerwinsten (1,7 miljard euro per jaar volgens de CREG) die maar niet afgeroomd worden. Bovendien is de nucleaire bijdrage van 550 miljoen euro, waar de regering zo mee heeft uitgepakt, nog eens in grote mate fiscaal aftrekbaar. Netto gaat het slechts om een bijdrage van 250 miljoen euro, een fractie van de woekerwinsten.

De groene Kamerleden zullen volgende week Staatssecretaris voor Energie Melchior Wathelet (CDH) ondervragen over de kwestie. "Alleen een kordate regering kan een trendbreuk realiseren. Wij verwachten een duidelijk signaal," besluiten Calvo en Deleuze.

Nu de groeiverwachting voor 2012 naar beneden is bijgesteld, dreigen de Belgische overheden nog meer de weg in te slaan van eenzijdige besparingen. Stefaan Van Hecke, fractieleider Groen-Ecolo in de Kamer: “Enkel besparen is een heilloos pad en biedt geen toekomstperspectieven. De afgelopen weken werden al diverse ideeën gelanceerd door verschillende regeringspartijen om de extra inspanning te kunnen realiseren, zoals een indexsprong of een BTW-verhoging. Deze pistes zijn asociaal en treffen vooral de mensen die het reeds moeilijk hebben.”

Tegenover de kille besparingsplannen van de regeringspartners stelt Groen een reeks rechtvaardige besparingen voor en groene verschuivingen die samen bijna 3 miljard euro opbrengen. Door meer gericht te gaan besparen, wordt ruimte gecreëerd voor slimme investeringen. Groen gaat het geld zoeken daar waar het zich bevindt:

Door een meer rechtvaardige fiscaliteit: minder uitgaven door de notionele intrestaftrek en de fiscale regularisatie te verstrengen, een belasting op winsten uit grote vermogens en een meerwaardebelastingen kan tot 1,7 miljard euro opgehaald worden.

Door het principe van de ‘vervuiler betaalt’ in te voeren en door een hogere bijdrage van de energiesector die vandaag monsterwinsten boekt dankzij de stijgende energieprijzen, kan er een miljard extra middelen worden opgehaald.

De groene voorstellen zorgen ervoor dat naast de broodnodige besparing ook de nodige slimme investeringen kunnen gebeuren op vlak energiebesparing, hernieuwbare energie en indien het budget dit toelaat, ook eindelijk de minimumpensioenen en laagste uitkeringen op te trekken. 

Het voorstel om de reeds ‘bevroren’ kredieten definitief te schrappen, wijzen de groenen af. In die 1,3 miljard euro zitten namelijk belangrijke budgetten voor ondermeer de NMBS (400 miljoen euro), ontwikkelingssamenwerking (100 miljoen euro) en de bijstand door advocaten (Salduz) (30 miljoen euro).

Download het voorstel

Groen vindt dat ouders bij de vrije toekenning van de naam van hun kind moeten kunnen kiezen uit drie mogelijkheden: alleen de naam van de vader, alleen de naam van de moeder, ofwel beide namen in alfabetische volgorde.

“Ons voorstel is gebaseerd op drie krachtlijnen,” licht Brems toe. “Ten eerste, de vrije keuze. Ouders worden vrij gelaten om net zoals de voornaam ook de familienaam van hun kind te kiezen. Tweede krachtlijn is de eenheid van de familienaam. Zo dragen alle kinderen die geboren zijn uit hetzelfde koppel allen dezelfde naam. Ten derde vinden we dat een kind maximaal twee in een dubbele naam aan elkaar gekoppelde namen kan dragen. Dat betekent dat vanaf de tweede generatie, ouders die zelf een dubbele naam dragen, voor de naam van hun kind een keuze uit hun vier namen moeten maken. “

De wetgever moet volgens Brems ruimte scheppen voor een dialoog tussen vaders en moeders, wanneer het gaat over de belangen van het kind. “Daarom is Groen niet gewonnen voor een systeem van positieve discriminatie, waarbij de vrouw de garantie wordt geboden dat ze haar naam aan het kind kan overdragen. De beste oplossing om de wetgeving aan te passen aan de nieuwe levenswijzen binnen het gezin en de evolutie van de man vrouw verhouding in onze samenleving is het koppelen van gelijkheid en keuzevrijheid,” aldus Brems.

Deze week presenteerde het Federaal Planbureau het Federaal Rapport inzake Duurzame Ontwikkeling 2011. Werden onderzocht in het rapport: 25 sleutelindicatoren, 80 maatregelen en 11 thema's. Het rapport illustreert perfect het Belgisch instrumentarium inzake duurzame ontwikkeling: exhaustief en oerdegelijk, ondersteund door slimme koppen in adviesraden en administraties. Maar het is zo onzichtbaar, helemaal overgegeven aan de technocratie, aan de logica van wetten, Koninklijke Besluiten en omzendbrieven. Luc Coenes rapporten houden de Wetstraat wekenlang in de ban, maar de rapportage inzake duurzame ontwikkeling is leesvoer voorbehouden voor doctorandi en studiemedewerkers van de milieubeweging. Zo keren we de tanker niet.

Duurzame ontwikkeling is een werk van elke dag, maar het concept flirt vandaag eerder met de politieke marginaliteit. In 1992 vond in Rio de Janeiro de Conferentie van de Verenigde Naties over milieu en ontwikkeling plaats. In juni vindt de top Rio+20 plaats. Als we onze planeet niet verder om zeep willen helpen, moet die verjaardag een trendbreuk inluiden, een vernieuwing en een rationalisering van het instrumentarium. Duurzame ontwikkeling moet daarbij een smoel krijgen: harder, concreter, transversaler, politieker en meer oplossingsgericht worden.

Vandaag is vicepremier Steven Vanackere (CD&V) bevoegd voor duurzame ontwikkeling. Vanackere moet de strijd niet alleen aangaan. Hij zou kunnen worden bijgestaan door een ombudspersoon voor de toekomstige generaties. Hongarije heeft zo'n ombudspersoon en de World Future Council is ook vragende partij voor een dergelijke figuur op de diverse beleidsniveaus. Dat toekomstige generaties vandaag geen stem hebben, zorgt voor een structurele blinde vlek in de democratische besluitvorming. Een ombudspersoon kan een tegengewicht bieden voor die Zukunftvergessenheit.

Het hoeft geen nieuwe superstructuur te zijn. Er moet vooral een morele kracht vanuit gaan. Hij of zij moet lawaai maken. De wildgroei aan instrumenten en raden heeft onvoldoende gewerkt. Met een ombudspersoon gooien we het over een andere boeg. De ombudsdienst zou in ons land interfederaal georganiseerd kunnen worden. Zo hebben alle regeringen in dit land in één keer een waakhond, graag één die mag en durft bijten in het belang van de toekomstige generaties.

Een andere fundamentele hervorming zou de introductie zijn van een nieuwe welvaartsmeter, het Bruto Nationaal Product (bnp), maar dan groen en sociaal, naar voorbeeld van de ISEW, Index of Sustainable Economic Welfare. Het bnp meet vandaag economische groei, maar zonder rekening te houden met milieuschade en perverse sociale effecten. Het herdefiniëren van welvaart en ontwikkeling is meer dan ooit aan de orde. En dan hebben we meer aan één indicator die de hele waarheid vertelt dan aan een oneindige lijst van parameters verspreid over rapporten en instellingen.

Daden
Met vicepremier Steven Vanackere is voor het eerst een lid van de Kern verantwoordelijk voor duurzame ontwikkeling. Dat biedt perspectieven. We kunnen eindelijk de administratieve test op elke regeringsbeslissing, de DOEB (duurzame-ontwikkelingseffectbeoordeling), inruilen voor een wandelende DOEB, voor een minister die keuzes elke dag opnieuw op hun groene en sociale merites beoordeelt. Voorlopig heeft de ACW-vice die rol niet opgenomen. De klassieke tripartite bespaart immers op de NMBS en op vlak van energiebesparende maatregelen.

"Het mag niet beperkt blijven tot plannen alleen, we moeten de woorden omzetten in daden", was Vanackeres conclusie bij het Federaal Rapport inzake Duurzame Ontwikkeling. Het is dus uitkijken naar de resultaten van de begrotingscontrole. Duurzaam ontwikkelen vereist duurzaam begroten. De ombudspersoon is er nog niet dus de vicepremier moet die rol spelen.

Er is echter een georchestreerde aanval bezig op het indexsysteem. Enkele weken geleden zegden enkele CD&V ministers, zowel federaal als Vlaams, dat een indexsprong voor hen bespreekbaar is. De OpenVLD sprong hier gretig op in en stelde de index verder ter discussie. Maar de laatste stap in de georchestreerde ondermijning van de index is al te doorzichtig, met de gouverneur van de Nationale Bank Luc Coene in de hoofdrol.

De Nationale Bank was immers bezig aan een studie van de index die het debat wat moest objectiveren. Nu blijkt echter dat Luc Coene, in een vorig leven kabinetschef van Verhofstadt, al een ontwerpstudie over de index aan Elio Di Rupo heeft overgemaakt zonder het akkoord van zijn directiecomité. Er werd gelekt naar de kranten, want, vrij voorspelbaar, het ontwerprapport pleit voor een forse inperking van de index.

Wouter De Vriendt: “Luc Coene is de zesde liberale minister in de regering Di Rupo-Vanackere. Er is echter één probleem, hij is niet verkozen door de mensen. Hij moet dus niet aan politiek doen, hij moet dus niet zijn eigen liberale agenda willen doordrukken, hij moet dus niet met ontwerpstudies beginnen zwaaien in de pers. Hij moet zijn job doen: gouverneur van de nationale bank, een instelling die haar neutraliteit best zo goed mogelijk bewaart.” Dit is bijzonder schadelijk voor de reputatie van de Nationale Bank. Want hoe kan het finale rapport nog geloofwaardig zijn?

Groen is een vurige verdediger van de loonindexering. De bescherming van de koopkracht is niet alleen goed voor de mensen zelf, maar ook voor onze economie. “Een van de redenen waarom we als land de crisisperiode relatief goed zijn doorgekomen, is dat onze binnenlandse consumptie op peil blijft. Het is de automatische indexering die hierin een cruciale rol speelt,” benadrukt De Vriendt.

"De prijzen in ons land stijgen te snel, dat is juist. Maar laten we dat dan aanpakken, in plaats van de index te willen verzwakken. Het brandalarm gaat af, maar in plaats van de brand te blussen, willen sommigen het alarm uitschakelen,” zegt De Vriendt. Als groenen stellen wij daar vragen bij en wij leggen grondige hervormingen op tafel die de energieprijzen binnen de perken houden en de concurrentiekracht van onze economie versterken, onder andere door meer in te zetten op innovatie en een moderne groene economie.

Hongaarse machthebbers moeten de recente wijzigingen van de grondwet en andere wetten, waardoor de democratie en de rechtsstaat ondermijnd worden, terugdraaien. Zo niet, dan dreigen er sancties voor Hongarije. Het Europarlement start de sanctieprocedure alvast op. De Europese groene fractie nam hiervoor mede het initiatief.

"Door ingrepen bij de rechterlijke macht, verregaande controle op de media, beperking van de rechten van de oppositie, ondergraven van de onafhankelijkheid van de centrale bank en andere maatregelen dreigt Hongarije af te glijden naar een één-partij-dictatuur", stelt Europees parlementslid Bart Staes (Groen). "De Europese Commissie nam enkele weken geleden slechts op een drietal punten juridische stappen tegen de regering-Orbán en gaat daarmee voorbij aan de bredere context. De Raad van Ministers blijft beschamend stil. Gelukkig komt het Europees Parlement luid en duidelijk wel op voor de Europese waarden."

Het parlement voert de druk op de Hongaarse regering ook verder op, door een begin te maken met de procedure van artikel 7 van het EU-verdrag. Dit artikel voorziet in waarschuwingen en sancties (zoals opschorting van het stemrecht in de Raad van Ministers) voor lidstaten die de Europese waarden ernstig schenden. Staes: "De eerste stap in de procedure is het opstellen van een rapport over deze schendingen door de commissie Burgerlijke Vrijheden van het Europarlement. Ik ben blij dat het groene voorstel om daarmee direct te beginnen vandaag is aangenomen."

"Natuurlijk is het nog niet te laat voor de Hongaarse regering om op haar schreden terug te keren", vervolgt Staes. "Dat zou de beste uitkomst zijn voor de Hongaarse burgers. Dan zou de Europese Unie ook sterker uit deze confrontatie komen."

Met een overtuigende meerderheid (315 stemmen voor, 263 tegen en 49 onthoudingen) is een krachtige resolutie van groenen, socialisten en liberalen vandaag goedgekeurd. Europees parlementslid en lid van de Rusland-delegatie Bart Staes (Groen): "De groenen verwelkomen de roep om pluralisme en eerlijke verkiezingen. Dit is een steun in de rug voor de oppositie in Rusland, zoals schaaklegende Kasparov me deze week nog persoonlijk vertelde."

Staes: "De presidentsverkiezingen van volgende maand moeten transparant, eerlijk en vrij verlopen. De verkiezingen voor de Duma van eind vorig jaar waren dat duidelijk niet. Vele tienduizenden demonstranten in Rusland eisen urgent democratische hervormingen om de komende presidentsverkiezingen niet in dezelfde sfeer te laten verlopen. Het Europees Parlement steunt hen daarbij."

Staes: "We veroordelen ook de repressie en het geweld tegen al wie het niet eens is met het regime van Putin en dat op vreedzame wijze laat blijken. Het regime moet begrijpen dat de geest uit de fles is en mensen niet langer zullen zwijgen. Dat werd me in een persoonlijk onderhoud deze week nog bevestigd door schaakgrootmeester en actief oppositielid Kasparov."

Kasparov zei: "Ik begrijp niet hoe de mensen in de EU de legitimiteit van het Russische Parlement kunnen erkennen. Iedereen, van OVSE tot de Raad van Europa zegt dat de verkiezingen niet eerlijk en vrij waren. Dan erken je dat soort mensen toch niet als je gesprekspartners?"
Nog volgens Kasparov "zullen er geen presidentsverkiezingen gehouden worden in Rusland. Er zal weer massaal gefraudeerd worden. Poetin wordt niet verkozen maar via massale fraude opnieuw aan de macht geholpen. Maar zijn ster taant zienderogen. In Moskou haalt hij geen 25 procent van de stemmen indien de verkiezingen daar eerlijk zouden verlopen".
De Europese groenen zullen in april een bijeenkomst met de Russische oppositie organiseren.

Ter info: morgen, vrijdag 17 februari, is Bart Staes de centrale gast in het Canvas-programma 'Rusland voor Beginners'.

Een actuele vraag van Vlaams parlementslid Dirk Peeters (Groen) werd vandaag bot afgewezen. Ook in de commissie openbare werken mogen hierover geen vragen gesteld worden. Daar beslist de commissievoorzitter over, toevallig ook Jan Peumans. Het hele dossier mag alleen besproken worden tijdens halfjaarlijkse voortgangsrapportages. Waar men dan tracht de vis te verdrinken in technische details. 

“Wij beschouwen dit als een fundamentele inbreuk op het interpellatierecht van Vlaamse parlementsleden”, zegt Groen-fractieleider Filip Watteeuw. “De politieke discussie over de grote infrastructuurprojecten in Vlaanderen moet open en vrij gevoerd worden. Maar de regering Peeters hoort liever niet dat ze in haar hemd staat. Jan Peumans ontpopt zich in dit dossier als waterdrager van de Vlaamse regering. Daarmee komt zijn geloofwaardigheid als parlementsvoorzitter in het gedrang.”

Vlaams Parlementslid Dirk Peeters: “Het Vlaams parlement wordt nu monddood gemaakt over een investeringsproject dat volgens de laatste ramingen al vlug oploopt tot 7 miljard euro. En dat in volle crisistijd. De Vlaamse regering zit zwaar in haar maag met het hele project van de Oosterweelverbinding. Pas werd nog een resolutie gestemd om de posities van de meerderheidspartijen te betonneren. Maar het voorbije weekend kozen de drie meerderheidspartijen, NVA, CD&V en SP.a alle drie voor steun aan de overkapping van de ring. Wat goed nieuws is. Maar feit is dat een dergelijke overkapping in feite niet te rijmen valt met het BAM-tracé en een verbreding van de ring. De steun voor de Oosterweelverbinding en aanverwanten is dus lokaal in snel tempo aan het verdampen.”

 Fractieleider Stefaan Van Hecke (Groen): “De Commissie Buizingen heeft haar werk gedaan, de NMBS groep heeft haar werk intussen al 4 maanden geleden gedaan. De regering mag nu ook eens aan de slag. Na de treinramp in Aalter in 1982 werden noodzakelijke beslissingen ook steeds uitgesteld. De regering mag deze fout niet opnieuw maken.”

Ook de verklaringen van de 3 CEO’s van de NMBS groep na de aangekondigde besparingen die de regering Di Rupo hen oplegt, zijn reden tot ongerustheid. Toen dreigden de drie toplui ermee dat ze de noodzakelijke implementatie van het ETCS veiligheidssysteem niet zouden kunnen doorvoeren wegens geldgebrek. Groen en Ecolo aanvaarden niet dat de betrokken partijen de verantwoordelijkheid over eventuele vertragingen naar mekaar doorschuiven.

“Het onderzoeksbureau dat het administratieve onderzoek verricht naar de treinramp in Buizingen heeft onvoldoende middelen gekregen om haar rapport binnen het jaar af te werken, zoals gevraagd werd door Europa. Twee jaar na de ramp heeft dit bureau nog geen aanbevelingen kunnen doen. Dit is zeer pijnlijk voor de geloofwaardigheid van deze instelling”, besluit Stefaan Van Hecke

Groen en Ecolo wijzen er daarom nog maar eens op dat de uitvoering van de 109 aanbevelingen van de Bijzondere Commissie “Buizingen” een topprioriteit moet blijven en niet ten prooi mag vallen aan technocratische vertragingen. Uit respect voor de families van de 19 slachtoffers, maar ook voor alle reizigers en werknemers van de spoorwegen.

Het Europees Parlement keurde vandaag een rapport met deze strekking van GroenLinks-Europarlementariër Marije Cornelissen goed.  Collega parlementslid Bart Staes (Groen): "Dit is, uitgerekend op de dag de Ecofin over Griekenland is uitgesteld, een belangrijk politiek signaal. Op initiatief van de Europese groene fractie, zal Martin Schulz, de nieuwe EP-voorzitter, bij de volgende Europese top pleiten voor meer begrotingsruimte om te investeren in banen en armoedebestrijding. Het is goed dat het EP actiever gaat vechten voor Europese burgers."

Staes: “Deze stemming over dit rapport is een belangrijke bevestiging van steeds luider wordende roep om het middeleeuwse recept voor de oplossing van de crisis - via voortdurende "budgettaire aderlatingen" - bij te sturen. De regeringsleiders staren zich blind op de begrotingscijfers en vergeten daarmee het perspectief op economisch en sociaal herstel. Een kloppende begroting vandaag is iets anders dan een toekomstbestendige economie.”

Het rapport dat Cornelissen opstelde, is de officiële reactie van het Europarlement op de economische prioriteiten voor 2012, dat weer een onderdeel vormt van het zogenaamde 'Europese Semester' (dat een meer geharmoniseerd Europees economisch beleid nastreeft). Die prioriteiten legt de Europese Commissie voor aan de Europese regeringsleiders in de zogeheten jaarlijkse groeianalyse. De Europese Groene fractie kreeg steun van het EP in haar  kritiek op de Europese Commissie die er wel streng op toe wil zien dat de begrotingscijfers van vandaag kloppen, maar niet dat de nodige hervormingen en investeringen plaatsvinden waarmee de Europese economie socialer, duurzamer en innovatiever wordt.

Staes: “Het kan niet zo zijn dat alleen Olli Rehn het beleid van de Europese Commissie bepaalt. Landen die nu keihard bezuinigen op de re-integratie van mensen zonder baan, op de kinderopvang, of op onderwijs of specifiek op omscholing van ontslagen werknemers snijden zichzelf in de vingers. Dat leidt alleen maar tot meer werkloosheid en meer armoede."

Enkele dagen geleden presenteerde de Europese Commissie de nieuwe armoedecijfers, waar de recentste uit Griekenland nog niet in verwerkt waren:  in 2010, leefden 115 miljoen burgers, of bijna een kwart van de EU27, in een situatie die hen blootstelt aan of kwetsbaar maakt voor armoede of sociale uitsluiting. Staes: "België behoort tot de koplopers. De sociale gevolgen van de huidige eurocrisis en het beleid zijn dus nu al dramatisch en houdbare overheidsfinanciën bereik je er ook niet mee. De regeringsleiders zien door de begrotingsregels de mensen niet meer: ze redden de euro, maar verliezen de Europeanen. Het Europees Parlement wil een snelle koerswijziging richting sociaal verantwoord hervormen in plaats van de botte bijl.”

Op 1 maart zullen de Europese regeringsleiders zich over de sociaaleconomische prioriteiten buigen die later dit jaar in nationaal beleid moeten doorsijpelen. In juni beoordeelt de Europese Commissie de EU-landen op hun voortgang.

Tevens sprak het EP zich vandaag positief uit over de recente voorstellen van de Europese Commissie voor "eurobonds" of "stabiliteitsbonds". Staes: "De groene Europese fractie pleit al lang voor invoering van deze euro-obligaties, als onderdeel van een antwoord op de eurocrisis, tegelijkertijd met fiscale harmonisering en begrotingsdiscipline. Alleen via een evenwichtige Europese aanpak, kunnen we de EU weer uit het dal omhoog doen kruipen. Het EP roep de Europese Commissie vandaag op om snel met concrete voorstellen te komen om de eurocrisis effectiever aan te kunnen pakken."

Bij de start van het DBFM-project beloofde de regering Peeters I dat er 211 project gerealiseerd zouden worden voor 1 miljard euro. Sindsdien is het budget met 50% gestegen van 1 miljard naar 1,5 miljard euro, betaald door privépartners. De overheid betaalt daar op een termijn van 30 jaar 3 miljard aan beschikbaarheidsvergoedingen voor. Met dat enorme bedrag komen er veel minder scholen dan voorzien: ongeveer 150 projecten in plaats van de oorspronkelijk voorziene 211. Dit wil zeggen dat er jaarlijks 100 miljoen euro naar nog geen 4% van alle schoolruimte gaat. Dat is meer dan de overige 96% ter beschikking heeft.   De redenen voor de verhoogde kostprijs zijn legio: de vele jaren die verloren gingen aan het zoeken naar een investeerder, de hogere bijdrage die het vrij onderwijs wist af te dwingen, de eigenheid van schoolgebouwen die hen niet bepaald winstgevoelig maakt… ‘PPS is simpelweg een veel te dure manier om scholen te bouwen’, zegt Vlaams parlementslid Elisabeth Meuleman. ‘Voor elke euro die de privé investeert, moet de overheid er twee terugbetalen. Toch slaagt de regering er niet in een alternatief te bedenken, dat hard nodig is aangezien het tekort aan schoolruimte enorm blijft. Daardoor dreigt de regering Peeters II opnieuw de dure fouten van Peeters I te maken. Minister Pascal Smet overweegt nog altijd een nieuw DBFM-project.’   Groen vindt het peperdure DBFM-project niet voor herhaling vatbaar. In plaats van één megalomaan bouwproject moeten er lokale, gemeentelijke, kleinschalige projecten komen. Deze kunnen betaalbaar blijven door verschillende functies te combineren, zoals onderwijs, kinderopvang en sport.  Groen stelt voor om de reguliere middelen voor scholenbouw op te trekken van 95 miljoen naar 145 miljoen. Daarvan moet 25 miljoen gaan naar snelle energiebesparende maatregelen. Nieuwe scholenbouw is nodig maar mag niet ten koste gaan van de broodnodige energiezuinige renovatie van het hopeloos verouderde scholenpatrimonium.   

Een actuele vraag van Vlaams parlementslid Dirk Peeters (Groen) werd vandaag bot afgewezen. Ook in de commissie openbare werken mogen hierover geen vragen gesteld worden. Daar beslist de commissievoorzitter over, toevallig ook Jan Peumans. Het hele dossier mag alleen besproken worden tijdens halfjaarlijkse voortgangsrapportages. Waar men dan tracht de vis te verdrinken in technische details.    “Wij beschouwen dit als een fundamentele inbreuk op het interpellatierecht van Vlaamse parlementsleden”, zegt Groen-fractieleider Filip Watteeuw. “De politieke discussie over de grote infrastructuurprojecten in Vlaanderen moet open en vrij gevoerd worden. Maar de regering Peeters hoort liever niet dat ze in haar hemd staat. Jan Peumans ontpopt zich in dit dossier als waterdrager van de Vlaamse regering. Daarmee komt zijn geloofwaardigheid als parlementsvoorzitter in het gedrang.”   Vlaams Parlementslid Dirk Peeters: “Het Vlaams parlement wordt nu monddood gemaakt over een investeringsproject dat volgens de laatste ramingen al vlug oploopt tot 7 miljard euro. En dat in volle crisistijd. De Vlaamse regering zit zwaar in haar maag met het hele project van de Oosterweelverbinding. Pas werd nog een resolutie gestemd om de posities van de meerderheidspartijen te betonneren. Maar het voorbije weekend kozen de drie meerderheidspartijen, NVA, CD&V en SP.a alle drie voor steun aan de overkapping van de ring. Wat goed nieuws is. Maar feit is dat een dergelijke overkapping in feite niet te rijmen valt met het BAM-tracé en een verbreding van de ring. De steun voor de Oosterweelverbinding en aanverwanten is dus lokaal in snel tempo aan het verdampen.”  

Ook de cijfers van de Nationale Bank ondersteunen deze stelling. De Nationale Bank kondigde gisteren aan dat de economie dit jaar met 0.1 procent zal krimpen. De oorzaak van deze inkrimping is volgens gouverneur Luc Coene te wijten aan de begrotingsmaatregelen van de klassieke tripartite. Vooral de dalende koopkracht van onze gezinnen duwt onze economie in een recessie, aldus de Nationale Bank. “Maatregelen die deze koopkracht uithollen, zijn dan ook geen optie voor ons. Het principe dat lonen en uitkeringen stijgen als de prijzen stijgen, is een rechtvaardig principe,” aldus De Vriendt.

Na de waarschuwing van Gouverneur Coene voor de dalende binnenlandse vraag waarschuwde de Europese Commissie, bij monde van Olli Rehn, voor de dalende export. Steunmaatregelen om de export te stimuleren mogen de binnenlandse markt en de koopkracht van onze gezinnen niet in gevaar brengen.

Bovendien lost een indexhervorming het probleem van de prijsstijgingen voor dagelijkse inkopen niet op. Groen wil maatregelen om de afhankelijkheid van te dure grondstoffen en energie terug te dringen, innovatie te stimuleren en toegevoegde waarde van onze producten te realiseren.

“Op deze manier willen wij alle jongeren stimuleren om zelf aan politiek te doen en hun stem te laten horen” vertelt voorzitter van Jong Groen, Bart Dhondt. “Het is hoog tijd dat de jeugd ingedommelde schepenen en burgemeesters wakker schudt. De gemeente beslist over heel wat zaken die de leefwereld van jongeren rechtstreeks raakt: fuifruimte, mobiliteit, het aanleggen van pleinen, betaalbaar wonen. Wie beter dan zijzelf weten wat voor hen belangrijk is? Jong Groen hoopt niet alleen dat jongeren bewust gaan kiezen op 14 oktober, maar dat ze ook actie ondernemen of zelf als groentje in de politiek stappen.”

Groen en Jong Groen slaan met deze campagne de handen in elkaar om zoveel mogelijk jongeren te overtuigen zich te engageren voor hun gemeente. Groen-voorzitter Wouter Van Besien: “Jongeren moeten alle kans krijgen om aan politiek te doen, niet alleen omdat ze dat verdienen, maar ook omdat jongeren op alle politieke niveaus nodig zijn. Jonge mensen hebben een vernieuwende kijk op situaties, bedenken oplossingen op lange termijn en zijn nog niet vastgeroest in systemen en denkpatronen.”

Woensdag 15 februari trappen de groenen deze campagne af in studentenstad Leuven. Jeugdige passanten mogen er achter een bureau plaatsnemen, en als burgemeester voor 30 seconden - mét lint om de schouders - ideeën geven voor de lokale politiek.

Bart Dhondt en Wouter Van Besien nodigen u uit om 10.30 uur op het Ladeuzeplein in Leuven.

www.sjerpzoektgroentje.be

Contactgegevens:

Bart Dhondt: voorzitter Jong Groen - 0484 40 26 90

Wouter Van Besien: voorzitter Groen - 0473 87 00 91

1 .Brandweerlui

Groen heeft samen met Ecolo een wetsvoorstel ingediend om de pensioenleeftijd voor brandweerlui van 62 jaar naar 60 jaar terug te brengen. Daarmee hoopt Groen dat ook deze beroepscategorie de pensioenleeftijd en loopbaanvoorwaarden van voor de hervorming kan behouden. “Het is een zwaar beroep én brandweerlui staan in voor onze veiligheid,” beargumenteert Wouter De Vriendt.
Met het wetsvoorstel voegt Groen de beroepscategorie toe aan de drie uitzonderingen die de regering zelf al had voorzien, met name de militairen, de politie en het rijdende personeel van de NMBS. “Volgens de regering zijn deze uitzonderingen nodig omdat deze personen instaan voor de veiligheid, maar dat is een argument dat ook, en niet in het minst, van toepassing is op de brandweerlieden,” zegt Wouter De Vriendt.

2. Andere zware beroepen

Behalve deze beroepscategorieën zijn er nog meer beroepen voor wie langer werken in de praktijk niet vanzelfsprekend is. In hetzelfde wetsvoorstel vraagt Groen-Ecolo de regering om zoals voorzien in de wet van 12/08/2000 een lijst op te stellen van zware beroepen in de openbare sector, zodat men zich niet telkens over een aparte beroepscategorie moet buigen. “Dit gaat enkel over de overheidssector, maar toch zijn we benieuwd welke invulling de regering geeft aan datgene waar ze zich bij wet toe verplicht heeft. De pensioenhervorming treft mensen in zware beroepen onrechtvaardig hard,” aldus De Vriendt.
Onder druk van het sociale protest zou de regering toegevingen doen voor een aantal zware beroepen. Zo zou het recht op 4/5de landingsbanen vanaf 50 jaar worden behouden en het brugpensioen op 58 jaar na 35 loopbaanjaren mogelijk blijven. “Dit is positief, maar de lijst van de zware beroepen wordt heel beperkt ingevuld: het gaat over werk in ploegen, onderbroken diensten, nachtarbeid en bouw. Een meer sluitende aanpak ontbreekt,” verklaart De Vriendt. “Wat bijvoorbeeld met de 60-jarige poetsman met versleten rug die na een loopbaan van 38 jaar wordt afgedankt wegens te traag bevonden, wat met de 59-jarige ziekenhuisverzorg(st)er die na een loopbaan van 36 jaar het zware hef- en tilwerk niet meer kan opbrengen en wat met de havenarbeider die na 39 jaar labeur in weer en wind fysiek op is? De pensioenhervorming van de regering Di Rupo-Vanackere biedt weinig soelaas voor hen. Een meer fundamentele discussie over belastend werk ontbreekt.

3. Levensverwachting als objectief criterium?

Is het dan een oplossing om te streven naar een afgebakende lijst met zware beroepen voor wie uitzonderingen mogelijk zijn, zowel als zelfstandige, werknemer of ambtenaar? Een lijst van zware beroepen is geen sinecure: want wat is zwaar werk en wat is het niet? In principe gaat het over zowel fysiek als psychisch belastende beroepen die resulteren in: 1)een verslechterde gezondheid (eventueel pas op langere termijn); 2) moeilijkheden om dezelfde job in hetzelfde beroep te blijven uitoefenen; 3) productiviteitsverlies door beroepsgerelateerde ziekte of handicap en 4)vroegtijdige sterfte. In de uitwerking echter, bijten onderhandelaars zich keer op keer stuk op deze vraag. Het lijkt onvermijdelijk een emotioneel zwaar beladen discussie. Lobbying en procedureslagen om de lijst met zware beroepen in deze of gene zijde te beïnvloeden zijn haast onvermijdelijk. In Nederland bijvoorbeeld probeerde men in de aanloop van het Pensioenakkoord initieel een flankerend beleid uit te werken met een regeling voor de zware beroepen. Uiteindelijk werd dit achterwege gelaten vanwege onuitvoerbaar, en werd de pensioenleeftijd lineair opgetrokken tot 67 jaar.

Groen is dan ook benieuwd hoe de regering het concept “zwaar beroep” in de openbare sector zal invullen, maar doet de volgende suggestie. “We zien mogelijkheden die tot op vandaag te weinig onderzocht werden,” aldus Wouter De Vriendt. Eén van de meest tegen de borst stuitende onrechtvaardigheden in onze huidige maatschappij, zijn de grote verschillen in levensverwachting, onder meer tussen beroepsgroepen. Bovendien schuilt hier een zeer grote onrechtvaardigheid in het huidige pensioensysteem. Want wie jarenlang in een zwaar beroep heeft gewerkt en daardoor vroegtijdig sterft, zal in totaal veel minder pensioen trekken dan anderen. Puur verzekeringsmatig is er dus een grond om te stellen dat deze personen recht zouden hebben op een vervroegd pensioen (niet te rekenen in pensioenleeftijd, maar in aantal gewerkte jaren; zie volgend voorstel).

De levensverwachting is een objectief vast te stellen criterium dat moeilijke onderhandelingen in grote mate kan vermijden. Inspiratie kan gezocht worden bij andere types verzekeringen die ook levensverwachting per risicoprofiel hanteren”, zegt Wouter De Vriendt. Voor de toekenning van ons huidig pensioen houden de sociale zekerheidsinstellingen al gegevens over onze loopbaan bij. Wanneer deze databanken verder aangevuld en versterkt worden, is een wetenschappelijk gefundeerde analyse van de levensverwachting voor verschillende beroepsgroepen enkel nog een kwestie van politieke wil.

4. Schaf de vaste pensioenleeftijd af en reken enkel nog met gewerkte jaren

Een flexibele pensioenleeftijd komt tegemoet aan de problematiek van de zware beroepen. Groen stelt daarom voor om de vaste pensioenleeftijd af te schaffen. “Enkel het aantal gewerkte jaren moeten tellen”, vindt Wouter De Vriendt. “Dat is het eerlijkste. In het huidige systeem kan de universitair geschoolde bediende die op zijn 22ste begon te werken na 40 jaar met vervroegd pensioen, maar de bouwvakker die op zijn 16de begon pas na 44 jaar. Dat is niet logisch.”
Dit is wel degelijk belangrijk, want in de generatie geboren vóór 1960 begon nog een kwart van de beroepsbevolking tussen de leeftijd van 16 en 18 te werken. Bovendien beginnen vooral de laagst opgeleiden –die ook in de zware beroepen terechtkomen- het vroegst te werken: 51% van de laagopgeleiden begon tussen 16 en 18 aan de loopbaan, terwijl dit slechts 2% van de hoogst opgeleiden was. Een vaste pensioenleeftijd is daarom erg onrechtvaardig, en treft disproportioneel de mensen in zware beroepen.

5. Langer werken werkbaar maken

Ten slotte moet er ook voldoende aandacht zijn voor het werkbaar maken van het werk zelf. Hier kan het sociale overleg een heel belangrijke rol spelen en kan onder meer ingezet worden op het versterken van de multifunctionele inzetbaarheid van werkenden (via opleiding en training), aan de ondersteuning en begeleiding van personen die vanuit een zwaar beroep naar een lichtere functie of job willen doorschuiven, aan de beschikbaarheid van dergelijke job (bijvoorbeeld mentorbanen) en aan stelsels die de geleidelijke afbouw van de loopbaan mogelijk maken (deeltijds pensioen en landingsbanen). “Vanuit die optiek is het onverklaarbaar dat tijdskrediet, loopbaanonderbreking en landingsbanen net worden afgebouwd en minder mee tellen voor de pensioenberekening dan voorheen. Immers, enkel een meer gespreide arbeidsloopbaan kan langer werken in de praktijk doenbaar maken”, vindt Wouter De Vriendt. Zeker op het einde van de loopbaan is een werkbare job cruciaal om aan de slag te blijven.

Hoe is het zover kunnen komen? De politieke verantwoordelijken van de jongste jaren misten visie en postuur. Bovendien worden energiebeslissingen in dit land nog afgestemd op de machtscentra van de vorige eeuw: de gemeenten, Suez-Electrabel en hun grootste klanten. Burgemeesters willen hoge dividenden van de distributienetbeheerders voor nieuwe pleinen, sporthallen en cultuurcentra. Een donderspeech van Gérard Mestrallet op de receptie van een zakenkrant volstaat voor de traditionele partijen om de nucleaire bijdrage met 250 miljoen te verlagen ten opzichte van hun eigen wetsvoorstellen.

De advocaten van Suez bezorgen de ministers meer angstzweet dan een algemene staking. En die advocaten dragen lang niet altijd een toga. Door de interessante tarieven voor de grote energiegebruikers geniet Electrabel de steun van de Belgische industrie. Zo is er het consortium Blue Sky. Electrabel, GDF-Suez, en zes grote ondernemingen (Aperam, Arcelor Mittal, Aurubis Belgium, Sol Feluy, Solvay en Umicore) hebben zich daarin verenigd. De bedrijven krijgen niet toevallig voordelige trekkingsrechten in Doel 1, Doel 2 en Tihange 1. Wie zal zich met man en macht verzetten tegen de sluiting van de oudste kerncentrales of een hogere nucleaire taks, denkt u? Inderdaad, die zes grote en mondige ondernemingen met goede contacten in de Wetstraat.

Advocaten van de consument

De Creg daarentegen werpt zich op als de advocaat van de consument en de nieuwe marktspelers. Niet toevallig vraagt de energieregulator duidelijkheid over de kernuitstap en een hogere bijdrage van de nucleaire sector. ‘De nucleaire bijdrage dient opgetrokken te worden tot 1,2 miljard voor 2012 en in de verdere toekomst dient het systeem bestendigd en versterkt te worden tot concurrentie mogelijk is', luidt het op pagina 11 van de studie bij de belangrijkste aanbevelingen.

Ook Groen en Ecolo leggen de lat op een taks van 1,2 miljard, een noodzakelijke maatregel in het kader van de begrotingscontrole. Suez-woordvoerders relativeerden vorige week trouwens zelf de impact van de bijdrage van 550 miljoen. Dankzij de fiscale aftrekbaarheid en de trekkingsrechten van onder andere de Blue Sky-klanten komt het voor hen neer op een bijdrage van 250 miljoen netto, een fractie van de nucleaire woekerwinsten.

Maar de hoge elektriciteitsprijzen kennen vele oorzaken. Ze worden ook verklaard door de nettarieven en de vele toeslagen en heffingen. De pistes om daar iets te doen komen vaak genoeg aan bod in de diverse parlementen. Nu is het zaak om knopen door te hakken. Met beperktere marges en een slimmere ondersteuning van groene stroom houden we de distributienettarieven voortaan wel in de hand. De Elia-tarieven kunnen ook gedrukt worden: door Elia een beperkte eigen productiecapaciteit voor hun reserves te gunnen en de toeslagen voor de windmolenparken op de Noordzee te financieren met de nucleaire taks in plaats van via de factuur.

De nucleaire taks kan ook geïnvesteerd worden in capaciteitsvergoedingen voor Steg-centrales, zodat die rendabeler en minder duur worden. En we kunnen het niet over prijsbeperking hebben zonder te verwijzen naar het potentieel aan energiebesparing, eigenlijk de enige manier om energiefacturen structureel, sociaal en ecologisch te drukken. Energie wordt immers nooit meer goedkoop. Daar hoeft men niet populistisch over te doen. Een blik op de leeftijdspiramide van de Belgische elektriciteitscentrales leert ons dat er flink geïnvesteerd zal moeten worden.

Wetten, geen deals

Een ander energiebeleid voeren gaat in essentie ook over ethiek, democratie en transparantie. ‘Moi, mon instrument c'est la loi, et non pas le deal', zei staatssecretaris voor Energie Olivier Deleuze (Ecolo) bij zijn aantreden in de zomer van 1999. Meer dan tien jaar later is dat nog steeds de vraag, een vraag over de rol van verkozen politici in een globale markteconomie met sterke en sluwe spelers. Is de politiek nog in staat om multinationale ondernemingen in de pas te laten lopen? Laten we de geld- en lobbymachines uit Parijs hun ding doen of moeten ze functioneren met respect voor de consumenten en Kmo's?

Ook de regionale regeringen krijgen huiswerk van de energieregulator. Maar de Creg-studie is toch vooral een nieuwe wake up call voor Di Rupo I. In plaats van te speculeren over een indexsprong moet de klassieke tripartite de strijd tegen de energie-inflatie opvoeren. Energieprijzen bepalen immers de competitiviteit en koopkracht en dus ook de politieke toekomst van de index. Het lot van de index ligt in de handen van Johan Vande Lanotte, de echte minister van Energie in deze regering. Ofwel geeft hij het startschot van een nieuw energietijdperk, ofwel geeft hij de rechterzijde in de regering de wind in de zeilen in haar strijd tegen de index.

Vandaag is in de plenaire vergadering van het Brusselse parlement een ordonnantie aangenomen die ervoor zorgt dat de sorteerplicht veralgemeend wordt voor alle afvalproducenten en die bovendien sancties voorziet voor wie deze regels aan zijn laars lapt.

Sinds 2010 zijn in Brussel gezinnen verplicht om hun afval te sorteren. De Groen-fractie is verheugd dat deze sorteerplicht nu ook wordt opgelegd aan Brusselse bedrijven, handelszaken en kantoren. Annemie Maes: “Hierdoor zullen grote hoeveelheden bijkomend afval gerecycleerd kunnen worden. Het doel is om afvalstromen zoals papier en PMD volledig gesorteerd op te halen. Dit is een belangrijke stap om tegen 2020 te kunnen voldoen aan de Europese richtlijn die ons verplicht om 50% van al het afval te recycleren.”

Er is bovendien voor gezorgd dat deze verplichting geen dode letter zal blijven. Bedrijven zullen doormiddel van een contract met een afvalophalingsbedrijf moeten kunnen aantonen dat de verwijdering van hun afval volledig volgens de regels verloopt. Wie niet voldoet krijgt een boete. Dit maakt een doeltreffende controle mogelijk.

 

Ecolo-Groen waarschuwt al lange tijd dat de bijdrage te laag ligt, zeker als de fiscale aftrekbaarheid in rekening wordt gebracht. Nu Electrabel en Suez zelf aangeven dat de taks eigenlijk wel meevalt, moet de federale regering ingrijpen. “We zijn naar aanleiding van de begrotingscontrole op zoek naar 2,5 miljard euro. Als Suez zelf de bijdrage relativeert, hoeft de regering ons niet in te houden. De energieregulator CREG stelt een bijdrage voor van circa 1,2 miljard euro. Dat is het bedrag dat Ecolo en Groen nu ook al enkele jaren voorstellen”, aldus Calvo en Deleuze. De taks van 550 miljoen euro wordt dus gevoelig afgezwakt voor Electrabel. Door allerlei akkoorden, onder andere de trekkingsrechten van bepaalde energiebedrijven, betalen Belgische klanten en bedrijven mee aan de taks. Bovendien is de taks fiscaal aftrekbaar. Uiteindelijk gaat om een bijdrage van 250 miljoen euro netto, een fractie van de nucleaire woekerwinsten. “De voorbije jaren werd slechts 250 miljoen euro gevraagd. De nettobijdrage lag toen dus nog veel lager. Een onderzoek van het Rekenhof kan daarover klaarheid scheppen. De energieconsument en de belastingbetaler hebben recht op de waarheid. Zo’n onderzoek kan de regering en het parlement ook extra informeren voor toekomstige beslissingen”, besluiten Calvo en Deleuze.